Sarah Pinborough – Het dodenhuis

pinborough-sarah-het-dodenhuisToby’s leven was heel normaal, tot het overhoop werd gehaald door zoiets simpels als een bloedtest.
Ze brachten hem naar het Dodenhuis, ver weg van de moderne wereld. Daar woont hij nu, samen met de andere zogenaamde Defecten. Ze worden in de gaten gehouden door Moeder en haar verpleegsters, die wachten op een teken van ziekte. Een teken dat het tijd is om naar het sanatorium te gaan. 
Niemand komt ooit terug uit het sanatorium.
Toby is graag alleen, om te mijmeren over hoe zijn leven vroeger was en om de angst voor wat er komen gaat zo ver mogelijk weg te stoppen. Maar dan worden er nieuwe Defecten binnen gebracht. Een van hen is Clara, een energiek meisje dat vastbesloten is om haar leven hier niet te laten eindigen. En dat verandert alles.

Dit boek las ik met de Boekentijgers dit nieuwe boek van Sarah Pinborough! Misschien heb je ’13 minuten’ van haar gelezen (ik schreef er een recensie over), maar dit nieuwe boek past daar helemaal niet bij! In een positieve zin natuurlijk! Want waar in 13 minuten het draaide om ‘high-school-drama’, staat in dit boek een heel ander thema centraal. Namelijk het leven!
Maak ik je nieuwsgierig?

Misschien heb je laatst de winactie wel voorbij zien komen? In ieder geval, ik ben van mening dat dit een bijzonder boek is. Ik lees graag fantasy, het soort verhaal waarvan je eigenlijk weet dat het helemaal niet waar kan zijn, ook al hoop je dat natuurlijk wel. Nou, in dit boek hoop je dus andersom. Je hoopt juist dat het niet waar is, maar het is zo geschreven dat het niet eens heel erg ondenkbaar is. ‘Fantasy goes wrong’ zeg maar…

Wat ik heel tof vond aan dit boek, is dat het juist zo anders was dan ’13 minuten’. We werden gewaarschuwd van tevoren dat we ‘Het dodenhuis’ absoluut niet met ’13 minuten’ moesten vergelijken. Dat was maar goed ook, want het is een heel ander soort verhaal. Op zich best fijn, maar ook wel verraderlijk, aangezien Sarah met ’13 minuten’ de lat aardig hoog had gelegd.

Toen ik ook begon aan dit boek, was ik dus helemaal niet op de hoogte van het soort verhaal. Ik lees de laatste tijd het liefst boeken waarvan ik de achterkant nog niet heb gelezen, dus waar ik eigenlijk nog helemaal niks van weet. Dit houdt de spanning nog hoger! En dat was het waard!
Wat me wel een beetje tegenhield in het begin, was het feit dat ik er niet lekker inkwam. Dit zou heel goed kunnen door de leesdip die ik had, of gewoon aan het soort verhaal. Zoals ik al zei: Mij doe je een groot plezier met een goede fantasy! Heerlijke liefdesverhalen met ondenkbare situaties. En in dit boek duurde het even voor de liefde kwam. In tegen deel, die ontbreekt eigenlijk het hele boek door. Het hoofdpersonage is namelijk de liefde voor het leven kwijt geraakt. Ja, ik weet niet goed hoe ik dit uit moet leggen, maar ik werd een beetje somber van hem. Dat is natuurlijk niet gek in zijn situatie, want hij zit in een huis waar je levend niet uit komt. Ook ik zou daar een beetje bij de pakken neer gaan zitten, zeg maar.

Ondanks dat er dus geen bizarre liefdes zijn, dat ik het een somber verhaal vond en dat ik er niet lekker inkwam, heb ik het boek toch in 3 dagen uitgelezen (wat nou leesdip Kay?). De schrijfstijl is namelijk wel uitnodigend, ik las er lekker vlot doorheen. En toen ik eigenlijk echt wat moest gaan doen (iets met een scriptie schrijven), juist, toen kon ik het boek niet meer wegleggen! Maar waarom? Ik kan mijn vinger er moeilijk opleggen.

En ja, toen was het boek uit. Eigenlijk had ik meer vragen aan het einde van het boek, dan aan het begin. Er was van alles gebeurd en ik begreep een aantal dingen nog niet helemaal. Gelukkig was de boekenclub met de Boekentijgers de dag daarna al, dus kon ik mijn vragen stellen. Maar hoe dieper we het verhaal besproken, hoe meer ik begon te snappen van de beslissingen in het boek, hoe meer ik de personages in het boek begon te begrijpen. Eigenlijk vond ik het boek steeds leuker worden naarmate ik het erover had met andere ‘dodenhuis-lezers’! Ik hoorde hoe andere bepaalde situaties hadden verantwoord en hoe sommige gebeurtenissen anders op andere over kwamen dan op mij. Het was een soort eye-opener!

Dus ja, net als deze review (sorry daarvoor), vond ik het een raar boek. Maar in een goede manier! Normaal lees je een boek, snap je het verhaal en zet je hem weg zodra je hem uit hebt. Dit boek is anders. Je leest het verhaal, snapt er niet veel van en hoe meer je het erover hebt met andere zodra hij al weer veilig in de boekenkast staat, hoe beter je het gaat begrijpen. In ieder geval, dat was bij mij zo!

Mijn conclusie: Als je zin hebt in een boek waar je over nadenkt, een boek met diepere gedachten dan alleen ‘leuk verhaal’, dan is dit een aanrader voor jou! Het is niet een ‘lekker-luchtig-die-je-zo-weg-leest-en-nooit-meer-naar-omkijkt’ verhaal, maar een verhaal die je bij blijft. Een ideale afwisseling tussen de meerdelige series, de heftige fantasy en dikke liefde! Qua cijfer zeker een 7!


Titel: Het dodenhuis
Auteur: Sarah Pinborough
Uitgeverij: Best of YA
Verschenen: april 2018
Pagina’s: 272
ISBN:  978 900 03 6167 0
Cijfer: 7.0


 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *