Online verhaal – Hoofdstuk 13

“…op het podium. Het was het mooiste wat ze ooit had gezien. Alles aan hem was perfect, altijd al geweest en dat zal ook altijd zo blijven. De glimlach op zijn gezicht, de schittering in zijn ogen, de verliefde blik waarvan ze dacht dat hij altijd voor haar alleen bedoeld was. 
Maar daar was verandering in gekomen. Gisteravond had ze hem met een ander meisje gezien. Een mooier meisje, eentje die tenminste wel al zijn muziek  uit haar hoofd kende. Eentje die tenminste wel zijn taal sprak. Iemand die hij wel verdiende. Iemand die beter was dan haar, beter voor hem.
Verdriet overspoeld haar hart en zorgt ervoor dat ze de zaal verlaat. Tranen lopen als rivieren over haar wangen als ze zich bedenkt dat haar avontuur hier eindigt. Na de leuke tijd die ze hebben gehad, is het nu echt voorbij.
Snel trekt ze haar jas van de kapstok en rent in haar verdriet zo de straat op. Verlamt door de paniek, rent ze zo de weg op. De beelden die op haar netvlies gebrand staan, blijven zich maar herhalen. Hoe hij dichter tegen het andere meisje ging staan, hoe hij zachtjes zijn hand door haar haren haalde en langzaam voorover boog. De zachte manier waarop zijn lippen de hare raakte.
Ooit had hij dat bij haar gedaan. Ooit had zij het middelpunt van zijn wereld geweest, althans, dat zei hij altijd tegen haar. Maar dat bleek allemaal een leugen. Hij had gewoon een pleziertje nodig. En nadat hij haar zover had gekregen, hadden ze de nacht samen doorgebracht en had hij haar de volgende dag gedumpt. Niet eens persoonlijk. Hij had ervoor gezorgd dat ze hun betrapte door haar een sms te sturen met een tijd en een locatie.
Nog nooit had ze zoveel pijn in haar lichaam gevoeld. Niet alleen emotioneel was ze op, maar ook fysiek en lichamelijk zag ze het niet meer zitten. Nooit zou ze mannen meer toelaten in haar hart. Nooit meer zou ze genieten van een kus, of van een streling. Het was gewoon… weg.
Zonder om haar heen te kijken rent ze de weg op richting het park. Maar in alle paniek, in al haar verdriet ziet de naderende auto niet aankomen. Geen enkel moment heeft ze eraan gedacht om zich heen te kijken, tot het te laat is.
Een harde beuk tegen de linkerkant van haar lichaam laat haar loskomen van de grond en zorgt ervoor dat ze meters door de lucht vliegt. Ze voelt de doffe klap als ze terecht komt op het asfalt. Ze voelt hoe haar lichaam open barst en begint te bloeden. Ze is niet in staat om zich te bewegen, om iets te zeggen. Ze voelt de tranen over haar wangen lopen. Ze ziet iedereen naar haar toe snellen om haar te helpen.
Maar het is al te laat. Ze voelt hoe het laatste restje gevoel langzaam wegebt, hoe haar gedachte tot het laatste moment bij hem blijven hangen. Ze voelt hoe ze de grip op haar lichaam kwijt raakt en ze voelt hoe langzaam het leven haar lichaam verlaat. Tot het laatste moment denkt ze aan hem. Het laatste wat ze zegt, niet meer dan een fluistering van haar laatste adem teug, is zijn naam…”

Lorenzo veegt een traantje weg uit zijn ooghoek. Geëmotioneerd kijkt hij naar het scherm, naar het stukje tekst voor zijn ogen. Het schokte hem, maar vooral de laatste zin onderaan het document liet zijn hart even stil staan.
Maar waar eindigt mijn avontuur?
Zou Liz echt denken dat er een willekeurig moment komt waarop Lorenzo haar dumpt? Of in zoverre, van haar af wil zijn. Want technisch gezien hebben ze geen relatie, dus ik dumpen onmogelijk. Denkt Liz echt dat Lorenzo dit haar aan zou doen?
De deur van het toilet gaat zachtjes open en Lorenzo ziet hoe Liz terug komt lopen. Snel staat hij op om haar erdoor te laten. Lorenzo voelt zijn hartslag op volle toeren kloppen en als Liz weer zit, gaat hij weer naast haar zitten. Als hij naar Liz kijkt, ziet hij haar ogen groot worden.
“Heb je dit… heb je dit gelezen?” vraagt ze onzeker.
“Ja, jij had dit stukje als laatste geschreven zei je en dit stukje mocht ik lezen.” Antwoord Lorenzo voorzichtig, afwachtend hoe ze zal reageren.
“Dat was niet de bedoeling.” zegt ze nog zachter dan ze al deed.
“Is dit niet het laatste wat je hebt geschreven?” vraagt Lorenzo.
“Jahwel, maar dit… Dit was eigenlijk alleen voor mij.”
“Dat geeft niet. Ik vond het ontzettend mooi geschreven.”
“Lorenzo, luister. Het is echt niet zo dat ik…” begint Liz, maar Lorenzo onderbreekt haar door zijn vinger op haar lip te leggen.
“Het was een opwelling. En het is heel goed geschreven. Ik reken je niks aan.” zegt hij langzaam als hij zijn vinger van haar lippen haalt. Haar zachte, glanzende, volle roze lippen…
“Maar de rest en…” begint Liz langzaam weer.
“En daarbij komt, het is ons kleine geheimpje.” zegt hij zachtjes. “We gaan alweer landen. Zal ik je laptop weer opruimen?”

“Lorenzo?” vraagt Liz als ze weer geland zijn. “Zou jij nu bij mij in de auto willen komen zitten?”
Verbaast kijkt Lorenzo haar aan.
“Het hoeft niet hoor. Ik bedoel, als er dan van alles geregeld moet worden. Dat hoeft niet. Laat maar zitten, ik heb niks gevraagd.” Meteen heeft Liz spijt van haar vraag. Ze weet niet eens waarom ze het vroeg. Het is gewoon, de Lorenzo tijdens de vlucht. Dat is de Lorenzo die ze leuk vind…
“Natuurlijk kan dat. Ik ga het even tegen Jason zeggen dat hij bij Dante zit dan.” antwoord Lorenzo meteen en staat op.
Liz laat zich weer onderuit zakken tegen de stoel en ademt nog eens diep goed en in. Dan kijkt ze eens goed rond. Hier gaat ze nog wat vaker inzitten, bedenkt ze zich dan. Ze moet aan Jason eens het schema opvragen, waar ze allemaal heen gaan vliegen en waar ze allemaal gaan komen. Een glimlach verschijnt op Liz haar gezicht als ze zich bedenkt welke plekken ze allemaal kan gaan zien.
Het lampje van de deur springt aan wat betekend dat ze stil staan. Als Liz door het raampje naar buiten kijkt, ziet ze de auto’s al op de baan staan. Ze ziet hoe de stewardess de deur van het vliegtuig open doet en hoe het licht naar binnen valt.
Als ze opstaat en zich omdraait om haar tas te pakken uit het vak boven haar hoofd, staat Lorenzo al voor haar met haar tas. Liz glimlacht en rekt zich uit. Nu pas voelt ze hoe moe ze eigenlijk is.
“Alles is geregeld. Jason rijd met Dante mee.” zegt Lorenzo voordat hij zijn hand uit steekt om Liz te ondersteunen. Liz kijkt snel in de richting van Jason en ziet nog net hoe hij haar een knipoog geeft voor hij het trappetje uit het vliegtuig opstapt.
Dankbaar pakt Liz de hand van Lorenzo aan en laat zich naar het trappetje leiden. Met beide handen pakt Liz een leuning beet en loopt voorzichtig het trappetje af. Door alle spanning van vannacht heeft Liz niet heel goed geslapen. Dat in combinatie met de spannende vlucht, is nogal slopend geweest en heeft ervoor gezorgd dat Liz heel moe is.
Ze glimlacht als Rob de autodeur voor Liz open houdt. Aan de achterkant van het vliegtuig ziet ze Marije uitstappen, een van de achtergrondzangeressen van Lorenzo. Voorzichtig zwaait Liz naar haar, in de hoop dat Marije haar nog herkent. Als Marije uitbundig terugzwaait, begint Liz ook wat harder te zwaaien. Achter haar zijn verschillende mensen bezig met de koffers uit het vliegtuig halen en i de auto’s te leggen.
Liz hoort hoe Lorenzo haar tas met laptop achterin de kofferbak legt en hoort hoe Lorenzo het commando geeft om onze koffers met een andere auto mee te sturen. Dan stapt ook Lorenzo naast haar in en stapt Rob voorin.
“Hoe voel je je?” vraagt Lorenzo als de auto begint te rijden.
“Moe.” Is het enige wat Liz nog kan zeggen. Ze legt haar hoofd tegen de hoofdsteun en probeert een beetje comfortabel te gaan zitten met haar riem om.
Dan klikt Lorenzo haar riem los en gebaart haar om bij hem te komen zitten. Even twijfelt Liz, maar die twijfels zijn al snel overwonnen en zorgen ervoor dat Liz tegen Lorenzo aan kruipt.
“Wil je slapen?” vraagt hij zachtjes aan haar terwijl hij een arm om haar heen slaat en een lok haar uit haar haren veegt. Langzaam schud Liz haar hoofd, ook al weet ze dat slapen als muziek in haar oren klinkt.
“Rob, doe maar een tourtje.” Zegt Lorenzo tegen Rob en Liz hoort hoe Rob grinnikt.
“Een tourtje?” vraagt Liz slaperig.
“Langs de Seine, de Eiffeltoren, Langs het Louvre. Je weet wel, het gewone. We zijn nu toch in Parijs.”
“Maar heb je geen soundcheck of iets? En moeten Jason en ik niet oefenen?” vraagt Liz verlegen, nu al in de war van de planning.
“Dat komt wel goed. Dante en ik hebben dat zo gedaan en jij en Jason dansen elke avond hetzelfde nummer dus zal dat precies zo gaan als gisteravond en de avond daarvoor. Ontspan je maar, dan gaan we lekker door Parijs heen.” Zegt Lorenzo zacht terwijl hij over haar haren strijkt met zijn hand. Liz schuift nog wat heen en weer en lijkt dan haar ideale positie gevonden te hebben. Ze luistert naar Lorenzo als hij verteld over het Louvre, over Arc de Triompfe en over de Eiffeltoren. Al moet ze eerlijk bekennen dat ze niet meer weet wat er na de Eiffeltoren kwam voor belangrijk gebouw.

Lorenzo glimlacht als Rob voor het hotel stopt. Liz ligt tegen hem aan te slapen. Ze was zo moe dat ze na de Eiffeltoren in slaap is gevallen in zijn armen. Lief en teder veegt hij de pluk haren weer uit haar gezicht en doet dan zachtjes zijn deur open.
Dante komt meteen op hun afgelopen als Lorenzo voorzichtig uitstapt. Meteen legt Lorenzo zijn vinger op zijn mond om te zorgen dat Dante zachtjes praat. Hij wijst op de kofferbak in de hoop dat Dante begrijpt dat hij de tas en de laptop van Liz moet meenemen. Dante knikt en loopt naar de kofferbak.
Voorzichtig tilt Lorenzo Liz uit de auto en houd haar in zijn armen. Hij kon het niet over zijn hart krijgen om haar wakker te maken. Dat had hij immers gisteravond ook gedaan en daar had hij spijt van. Niet van het wakker maken, want dat had ervoor gezorgd dat hij bij Liz in bed mocht slapen, maar ze had er vandaag moe uitgezien vanwege slaap te kort. En het was allemaal al zo spannend en nieuw voor haar.
Met Liz in zijn armen loopt hij richting de ingang van het hotel. Rob, die de deur voor hem open houd, glimlacht hem beleeft toe en Lorenzo bedankt hem zachtjes.
“Zorg goed voor haar.” fluistert Rob hem toe. Verbaast door de bezorgdheid die Rob toont in Liz, knikt hij. Rob is wel een van de laatste personen waar je ruzie mee wilt hebben.
Jason schiet in de louche meteen overeind uit een stoel als hij Lorenzo met Liz in zijn armen binnen ziet komen. De bezorgde blik in de ogen van Jason is meteen te zien als hij ziet dat Lorenzo Liz vast heeft.
“Wat is er gebeurd?” vraagt hij zachtjes aan Lorenzo.
“Ze viel in slaap in de auto en ik kon het niet aan om haar wakker te maken. Weet jij waar onze kamers zijn?”
Jason knikt en wijst naar de liften. “5de etage. Ik loop met je mee, ik heb jullie sleutels.”
Meteen gaat er een lift open en kunnen Jason en Lorenzo instappen. Met een zacht gezoem gaan de deuren dicht en drukt Jason op het knopje voor de 5de verdieping. De lift gaat in een rustig tempo richting de 5de etage.
“Wat is ze mooi he?” vraagt Jason zich hardop af. “En erg lief als ze slaapt.”
Lorenzo weet niet wat hij hierop moet zeggen. Hij is het met Jason eens, maar om dat zo hardop te zeggen?
“Lorenzo. Ze is voor jou. Ze wil mij niet, dat heeft ze me al duidelijk gemaakt. En daarbij komt, jij verdient haar. Jullie vullen elkaar perfect aan, dus stop met naar me kijken alsof ik je vijand ben. Ik ben haar danspartner en zij is de mijne, meer niet.”
“Jason, ik heb je nooit bedankt.” fluistert Lorenzo. “Als jij haar niet had gevraagd om met je te dansen, had ze nu thuis geweest en had ik haar nooit meer gezien.”
Jason grinnikt zachtjes. “O Romanticus. Ik denk dat je dan iets anders had verzonnen waardoor je wel in contact met haar was gekomen. Je bent een spanjaard. Romantisch zijn zit in je bloed.”
Met een zachte ‘ping’ glijden de deuren open op de 5de verdieping. Jason gaat voor en Lorenzo loopt met een nog altijd slapen Liz, achter hem aan. Jason pakt een sleutel en steekt die in het slot van kamer 12. Soepel gaat de deur open en houdt Jason de deur open voor Lorenzo en Liz.
In één streep gaat Lorenzo door naar de slaapkamer en legt Liz zachtjes aan een kant van het bed. Liz, die nog steeds slaapt, blijkt nog niks door te hebben. Lorenzo glimlacht, aait haar even kort over haar wang en loopt dan naar de deur, naar Jason.
“Dankjewel Jason. Ik waardeer je hulp.” zegt Lorenzo zacht als hij weer bij de deur is.
“Altijd man. Dat weet je. Nou, ik zorg ervoor dat de koffers wel even op jou kamer worden gezet, ook die van Liz. Dit is jou sleutel.” zegt Jason terwijl hij een sleutel geeft aan Lorenzo. “Jij slaapt hiernaast in kamer 14. Hou je taai jongen. Handjes thuis en ik zie je over 3 uur op de soundcheck. Er is vanuit het hotel een directe gang naar de zaal. Maar neem je tijd. Succes man.” zegt Jason nog voordat hij Lorenzo een vriendelijk klopje op zijn schouder geeft en verdwijnt.
Met een zucht doet Lorenzo de deur zachtjes dicht en loopt weer naar de slaapkamer. Daar ziet hij dat Liz zicht heeft omgedraaid en nu met haar hoofd naar de lege plek ligt. Met een glimlach trekt Lorenzo zijn schoenen uit en gaat naast Liz liggen tot ze wakker wordt. Terwijl hij naar haar kijkt, weet hij het zeker. Ik zal haar beschermen met mijn leven en liefhebben met heel mijn hart.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *